به نام او که
آدمی را خدایی آفرید

گمون می کنم چیزی، باید، بنویسم!
اما این چیز! دقیقا نمی دونم چی بایستی باشه

شاید پیوستن دوباره، به جریانی که این چند وقته شاهراه اصلی خانه دوست شده گزینه خوبی باشه، اون هم با حدیثی که خیلی وقته منتظر نوشته شدن بود. هرچند بهتر بود با تصویری همراه باشه اما مورد مناسبی براش ندارم و سرعت اینترنت هم ( یا بهتر بگم تنبلی!) مجال استفاده از اون رو نمی ده.

و اما حدیث:
امام صادق (ع) می فرمایند:
اِنَّ القلبَ اِذا صَفا، ضَاقَت به الارضُ حتی یَسمُوَ
زمانی که دل صفا پیدا کند زمین برایش تنگ می شود، تا آنجا که پرواز کند.

این وسط، فقط می تونم بشینم و غبطه بخورم به حال کسایی که تویِ تنگیِ تن نگنجیدن و دل با صفاشون تاب  این زمین پر زنگار و این  لجنزار پر تعفّن رو نیاورد!
فقط می تونم بگم کاش من هم بفهمم اینجا کجاست و چه خرابه ایه این دنیا!
کاش بفهمم... کاش!

اللهم طهر قلبی
و غفر ذنبی و حصن فرجی
آمین