بسم الله الرحمن الرحیم

انا لله و انا الیه راجعون

____________________
پ.ن

به نام خدا
سلام علیکم

همین هفته پیش بود که قم بودیم. با همه وقت تنگی که بود می خواستیم حتما تو نماز حضرت آیت الله شرکت کنیم.
روز اول نشد!
اما روز دوم...
حضرت آیت الله مثل همیشه بودند! و بازهم- از قضا - جای ما همون جای همیشگی بود، ضلع شرقی ایوان!
همیشه از اون بالا آقا رو خوب می شد دید! نماز حضرت آقا مثله همیشه با صفا بود و تکان دهنده! همیشه برام جای سوال بود که چطور می شه حضرت آیت الله انقدر حضور قلبشون دایمی باشه!!!

(به نقل از یکی از ارادتمندان حضرت آیت الله با اندکی تلخیص)

. . . وقتی خبر فوت حضرت آیت الله رو شنیدیم، باور کردنی نبود! درست شبیه حالتی که وقتی بهمن ماه پیارسال خبر فوت خدا بیامرز رو شنیدیم!
از یکی از دوستان قم جویا شدیم، اما انگار قضیه جدی بود!
آخه آقا که چیزیشون نبود! مثله همیشه... اما این حقیقت بود و دیگه مرجع تقلید ما بین ما نبود! این روح آسمونی پر کشید و رفت به دیدار محبوب!

این بیت برام تداعی شد که:

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

   چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد.

هزار حیف و افسوس برای ما و هزاران سرور و بهجت برای حضرت آیت الله که واصل شدند! که فراق تمام شد...

تا نوبت ما کی رسد؟ همچنان منتظریم!